ققنوس نشانه ی ابدیت، رستاخیز و زندگی پس از مرگ است. یونانیان باستان معتقد بودند این پرنده باپسر خورشید در ارتباط است و در عربستان و کنار چشمه ای زندگی می کند.هر روز صبح پسر خورشید ارابه اش را نگه می دارد تا زمانیکه پرنده خود را در آب چشمه می شوید به آواز این پرنده گوش فرا دهد.
در هر زمان فقط یک ققنوس می توانست وجود داشته باشد، هر زمان که احساس می کرد مرگش نزدیک است (هر 500 تا 1461 سال) آشیانه ای از چوب معطر می ساخت و آن را به اتش می کشید و خودش در آتش می سوخت و سپس ققنوس جدیدی از آتش بیرون می پرید.
ققنوس جدید خاکستر پرنده قبلی را مومیایی کرده، در تخم درخت مرمکی جای می داد و آن را به بعلبک (شهر خورشید) می انداخت.
تخم بر روی قربانگاه پسر خورشید می افتاد.
در ادبیات مصری ققنوس مرغ ماهیخوار محسوب می شد، اما در ادبیات کلاسیک به آن به عنوان طاووس یا عقاب اشاره شده.




پسر خورشید در ارتباط است و در عربستان و کنار چشمه ای زندگی می کند.هر روز صبح پسر خورشید ارابه اش را نگه می دارد تا زمانیکه پرنده خود را در آب چشمه می شوید به آواز این پرنده گوش فرا دهد.
پاسخ با نقل قول
