تالار: مجموعه اشعار و دیوان

شادروان محمدحسن معیری متخلص به «رهی» در دهم اردیبهشت ماه ۱۲۸۸ هجری شمسی در تهران و در خاندانی بزرگ و اهل ادب و هنر چشم به جهان گشود. تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در تهران به پایان برد، آنگاه وارد خدمت دولتی شد و در مشاغلی چند خدمت کرد. از سال ۱۳۲۲ شمسی به ریاست کل انتشارات و تبلیغات وزارت پیشه و هنر...

ميرداماد مير داماد ، شنيدستم من، كه چو بگزيد بن خاك وطن بر سرش آمد واز وي پرسيد

حالا چرا آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا بی وفا حالا که من افتاده ام از پا چرا نوشداروئی و بعد از مرگ سهراب آمدی سنگدل این زودتر می خواستی حالا چرا عمر ما را مهلت امروز و فردای تو نیست من که یک امروز مهمان توام فردا چرا نازنینا ما به ناز تو جوانی داده ایم

شرق اندوه به زمین افتاد . و چه پژواکی که شنید اهریمن. و چه لرزی که دوید از بن غم تا به بهشت. من در خویش ، و کلاغی لب حوض.

سیمین بهبهانی سیمین بـِهْبَهانی (زادهٔ ۲۸ تیر ۱۳۰۶ در تهران) نویسنده و غزل‌سرای معاصر ایرانی است. او به خاطر سرودن غزل فارسی در وزن‌های بی‌سابقه به «نیمای غزل» معروف است. سیمین خلیلی معروف به «سیمین بهبهانی» فرزند عباس خلیلی (شاعر و نویسنده و مدیر روزنامه اقدام) است. سیمین بهبهانی ابتدا با حسن...

هدبه اب ارزشمند تقدیم به دوستان, راوی حکایت باقی مجموعه با ارزشی گردآوری شده , این مجموعه را در جائی ذخیره کنید که دسترسی به آن به آسانی مقدور باشد. بعد از دانلود , اکر روی هر چامه یا ترانه کلیک کنید صفحه جدیدی باز میشود که در آخر صفحه می توانید به صورت آنلاین به آن گوش بدهید.

فروغ فرخزاد در پانزدهم دی ماه و يا آن گونه که پوران فرخزاد، خواهرش می گويد در هشتم دی ماه 1313 در تهران به دنيا آمد. در شانزده سالگی با پرويز شاپور، نويسنده، ازدواج کرد که حاصل آن پسری به نام کاميار(تنها فرزندش) که در سال 1331 به دنيا آمد. اين ازدواج در سال 1334 به طلاق انجاميد. آشنايی فروغ...

بدرالدین هلالی استرآبادی از بزرگترین شاعران اواخر قرن نهم و اوایل قرن دهم بوده است که اصالتاً از ترکان حغتایی است. او در هرات متولد شده است و از ملازمان امیر علیشیر نوایی بوده است. شهرت او در غزل است و مثنویهای شاه و درویش (شاه و گدا)، صفات‌العاشقین و لیلی و مجنون او نیز معروف است. امیر عبیدالله...

به نام شما زمان قرعه نو می زند به نام شما خوشا شما که جهان می رود به کام شما درین هوا چه نفس ها پر آتش است و خوش است که بی عود دل ماست در مشام شما تنور سینه سوزان ما به یاد ارید

كتیبه فتاده تخته سنگ آنسوی تر ، انگار كوهی بود و ما اینسو نشسته ، خسته انبوهی زن و مرد و جوان و پیر همه با یكدیگر پیوسته ، لیك از پای و با زنجیر اگر دل می كشیدت سوی دلخواهی به سویش می توانستی خزیدن ، لیك تا آنجا كه رخصت بود

مرغ آمین مرغ آمین درد آلودی است کاواره بمانده رفته تا آنسوی این بیداد خانه باز گشته رغبتش دیگر ز رنجوری نه سوی آب و دانه. نوبت روز گشایش را در پی چاره بمانده. می شناسد آن نهان بین نهانان ( گوش پنهان جهان دردمند ما) جور دیده مردمان را.

این غزلها همه جانپاره ی دنیای منند پیش از آنی كه به یك شعله بسوزانمشان باز هم گوش سپردم به صدای غمشان هر غزل گر چه خود از دردی و داغی می سوخت دیدنی داشت ولی سوختن با همشان گفتی از خسته ترین حنجره ها می آمد بغضشان شیونشان ضجه ی زیر و بمشان

یا رب از دل مشرق نور هدایت کن مرا از فروغ عشق، خورشید قیامت کن مرا تا به کی گرد خجالت زنده در خاکم کند؟ شسته رو چون گوهر از باران رحمت کن مرا

روز مرگم، هر که شيون کرد از دور و برم دور کنيد- همه را مســــت و خراب از مــــي انــــگور کنيـــــد- مزد غـسـال مرا سيــــر شــــرابــــــش بدهيد- مست مست از همه جا حـــال خرابش بدهيد- بر مزارم مــگــذاريــد بـيـــايد واعــــــظ- پـيــر ميخانه بخواند غــزلــي از حــــافـــظ- جاي...

غزل شماره ۱ بیا ای جان بیا ای جان بیا فریاد رس ما را چو ما را یک نفس باشد نباشی یک نفس ما را ز عشقت گرچه با دردیم و در هجرانت اندر غم وز عشق تو نه بس باشد ز هجران تو بس ما را